اون چشاي روشن داشت
           اون چشاي روشن داشت            اون يکي رو جز من داشت
           من تو حسرت  موندن                 اون خيال رفتن   داشت
           اون يهو با من بد شد                  از کنار من رد شد
           من  يا تازه وارد؟                         بينمون مردد شد 
           اون چشاي روشن داشت             اون يکي رو جز من داشت
           قلبمو بهم پس داد                      پيش من با اون دست داد
           رفت و يادگاريشم                        اسم مثل هيچکس داد
           اون چشاي روشن داشت             اون يکي رو جز من داشت
           اون تمام هستيم بود                   لحظه هاي مستيم بود
           اون روزاي عمرم بود                     تو ساعت دستيم بود
           اون چشاي روشن داشت             اون يکي رو جز من داشت
           اون تو شهرتش گم شد                رام حرف مردم شد
           عين قصه ي آدم                          حيف اسير گندم شد
           اون چشاي روشن داشت              اون يکي رو جز من داشت
           اون با من غريبي کرد                    کاراي عجيبي کرد
           اون مقد سه اما                           جنگاي صليبي کرد
           اون چشاي روشن داشت              اون يکي رو جز من داشت
           اون منو ز يادش برد                      عشق من تو روياش مرد
           تنها با سه تا جمله                      تنها با دو تا برخورد
           اون چشاي روشن داشت             اون يکي رو جز من داشت
           اون منو به دريا داد                        به رقيب من جا داد
           اون يهو به يه مهمون                    قول صبح فردا داد
           اون چشاي روشن داشت             اون يکي رو جز من داشت
           اون برنده شد شايد                     دل ميگه برم بايد
           فال قهوه هم مي گفت                 ديگر او نمي آيد
           اون چشاي روشن داشت             اون يکي رو جز من داشت
           اون دلم رو برگردوند                     اما تا تهش سوزوند
           من فداي اين رفتن                     رفت و خاطراتش موند
           اون چشاي روشن داشت            اون يکي رو جز من داشت
           دسته گل فرستادم                     تا بيفته به يادم
           من يه برگ پاييزي                       روي قايق بادم
           اون چشاي روشن داشت            اون يکي رو جز من داشت
           پادشاهه اون حالا                       عين ماهه اون حالا
           من همون پلنگم که                     هي مي خواد بره بالا
           اون چشاي روشن داشت             اون يکي رو جز من داشت
           اون نشسته توي قصرش              با قراراي عصرش
           من تو خلوتم تنها                         خيره به دو خط نثرش
           اون چشاي روشن داشت              اون يکي رو جز من داشت
           اون چشاش پر از غم بود               اون يه ماه مبهم بود
           درياهام خبر داشتن                       زيبا مال مريم بود
           اون چشاي روشن داشت               اون يکي رو جز من داشت
           تو چشاش ديگه غم نيست            ماهه اما مبهم نيست
           عاشقا بياين ديگه                         زيبا مال مريم نيست
           اون چشاي روشن داشت               اون يکي رو جز من داشت
           من تو حسرت  موندن                    اون خيال رفتن   داشت          
                       

                                                      زمين به آسمون بياد

                                          زمين به آسمون بياد ،آسمونم زمين بياد
                                    عوض نمي شه حرف من خيلي دوست دارم ،همين
                                        مثل فرشته هايي تو،لطيف و پاک وبي گناه
                                     همه بهت خيره مي شن،تو مي درخشي عين ماه
                                      وقتي که محو تو شدم تو اون غروب موندني
                                       خوندي تمام عشقمو از يه سلام ،از يه نگاه
                                      خيلي بزرگي و عزيز، من پيش تو خيلي کمم
                                     تو باغ آرزويي و، من چي؟ فقط يه شاخه گلم
                                      بين من و تو فاصله دوست داره ديوار بشکنه
                                      نذار که بيشتر از اينا گل بده غنچه ي غمم
                                        درسته که بين منو تو دره و دريا کشيدن
                                        تو نقشه ما رو اينجا،شما رو اونجا کشيدن
                                        اونا نميدونن يه روز دوري ما تموم ميشه
                                         واسه همين منو تو رو تنهاي تنها کشيدن
                                        صد تا بهاربيادبره به پاي چشمات مي شينم
                                           پاييزا رو ميشمارم وخواب تولد ميبينم
                                             اگه تمام آدماحرفاشونو عوض کنن
                                         خودت که بهتر مي دوني عاشقترينم،همينم
                                      نامه هاتو مي بوسم و مي ذارمش روي چشام
                                    شبا هميشه از خدا تو گريه هام تو رو مي خوام
                                       با قلب صاف واسه من آرزوهاي رنگي کن
                                     يه بغضي رفته تو گلوم،يه حسي مونده تو صدام
                                         عاشقيمو با نفسام مي سپرمش دست نسيم
                                       چشم من و خاطره ها خيلي واست دلواپسيم
                                     فکر مي کني با دوريمون قلباي ما از هم جداس
                                      بد به دلت راه ندي که ديگه به هم نمي رسيم
                                           زمين به آسمون بياد ،آسمونم زمين بياد
                                    عوض نمي شه حرف من خيلي دوست دارم ،همين
                                      از ستاره نور مي گيرم مي ريزمش تو فانوسم
                                          همين روزا مي يام پيشت مسافر اقيانوسم
                                           خيال داشتنت منو گرم وديوونه مي کنه
                                      از اينجا روي ماهتو،هزار و صد بار مي بوسم
                                             چشماي تو ماه منه،ماه شباي تاريکم
                                       کي گفته تو دوري ازم،من به تو خيلي نزديکم
                                              تمام دنيا مي دونن تو افتخارقلبمي
                                        از سر من زيادي و،من واسه تو خيلي کمم
                              

صفحه اول                 صفحه دوم 

   نوشته شده در يکشنبه پنجم اسفند1386ساعت5:2 بعد از ظهر