تنهايي را کنار بزن

                                                     گوش کن...گوش کن
                                               صدايي مي آيد...
                                         صدايي از باغچه ي تنهايي
                               بيدار شو ...از خواب خيالي بيدار شو و به تماشاي عشق واقعي بنشين
                                    دريچه ي قلبت را باز کن ومهرباني را با تمام وجودت لمس کن
                        وبه ياد آور که کساني هم در اين دنيا هستند که فقط با نفس تو زنده اندو تشنه ي مهر تو هستند
                                                تنهايي را کنار بزن
                                   اميدت را زنده کن چون...پنجره ي اميد را گشوده اند
                                           اميد وار باش

 بنام تک سوار جاده ي عشق
                         در سحر گاه زندگاني ام چشمم به چشمان هفت رنگ تو افتاد ناگهان پرنده اي از کوچه باغ چشمانت روي دريچه ي قلبم که از تار عنکبوت پر شده بود نشست
                                                   نوايي از جانب توبر قلبم نازل کرد که انگار حيات دوباره در وجودم زنده شد 
                                                                                          
                                                                             محبت...قوجالماز
                                                                      عشق....آزالماز 

                                                              دوست....آيريلماز  
                                                                      
                                                                              ياخجليق...يرده قالماز
                                                                     دوست...دوستي آتماز
                                                               هميشه...يادمداسان

 نوشته شده یکشنبه ششم اسفند ۱۳۸۶ ساعت ۱۹:۵۲ بعد از ظهر

                                         خسته ام
                                       من خسته ام ، خسته
                                   خسته و سرگردان ، تنها و بي كس
                                    گوشه اتاق تاريكم نشسته ام ،
                                  مثل هرشب تنها همدمم را در آغوش كشيده ام .
                               دو زانوي من ....      او كيست ؟ 
                           آري من دو زانوي خويش را در آغوش كشيده ام و او را ميفشارم ،
                                        تا حس سفر در دلم هميشه تازه بماند .
                       آري دو زانوي من هميشه مرا در يافتن عشق و حقيقت همراهي كردند ،
                                              اما هيچگاه آن را نيافتم .
                                          درها همه بسته بودند ،
                                          قلبها يخ زده و توخالي.......
                     حال مي خواهم بگريم .... فرياد بزنم ..... ناگفته ها را بازگو كنم .....
                                            اما براي كه ؟ اما براي چه؟
                                  جز اين دو زانوي من چه كسي است تا مرا دريابد.....؟
                                           چه كسي است تا من بتوانم
                                  با او از عشق و دوست داشتن بگويم .....؟
                                آراي به راستي كه هيچ كس نيست .....
                              هست؟